Bober

 Dorosły bóbr osiąga długość ciała do 100 cm, ogona do 37 cm, ciężar do 30 kg. Na lądzie bobry europejskie poruszają się niezgrabnie, w wodzie szybko i zwinnie. Bóbr ma gęstą, brunatno-szarą lub ciemnobrunatną nieprzepuszczającą wody sierść, ogon grzbietobrzusznie spłaszczony, w kształcie szerokiego klina, pokryty łuskami spełnia rolę steru.  Sylwetkę krępą, ociężałą, oczy i uszy małe ukryte w sierści, kończyny przednie małe, tylne mocne, których palce spięte są błoną pławną. Potrafi zamknąć wszystkie otwory ciała. Może przebywać w wodzie do 15 minut.

Bóbr najchętniej zasiedla doliny rzek, wody wolno płynące z bogatą szatą  roślinną, jest roślinożercą. Żywi się m.in. kruchą korą drzew i gałązkami głównie topoli i wierzby, roślinami zielnymi wodnymi i przybrzeżnymi. Latem żywi się głównie roślinnością wodną, zimą korą drzew, pędami oraz łykiem. W drugiej połowie lata można obserwować jak bobry długimi godzinami, od zmierzchu do świtu, wychodzą na brzeg, w ciągu około 5 minut ścinają rośliny i pędy krzewów, biorą je w pysk w wiązce, wciągają do wody, zataczają łuk podpływając do brzegu i siedząc z zanurzonym ogonem i łapami w wodzie, chrupią kolejne gałązki. Rodziny bobrowe zasiedlające krajobraz rolniczy są w stanie odżywiać się w tym czasie prawie wyłącznie warzywami, włącznie z kapustą, sałatą, marchwią, burakami, zbożami.